วันนี้ตื่นตอน 05.30 น. แต่งตัวเสร็จเพื่อนก็มารับที่บ้าน
 
         
วันนี้แล้วสิ...ที่เราจะต้องอำลาจากกันอย่างเป็นทางการ แม้ว่าจะยังคงเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกสัปดาห์หนึ่งแต่เวลาของเราก็ลดน้อยถอยลงไปทุกที
คิดแล้วก็เศร้านะ เราอยู่ด้วยกันมากี่ปีแล้วละ บางคน 6 ปี บางคนก็ 3 ปี มันเป็นเวลาที่จะว่านานก็นานจะว่าสั้นก็สั้น เผลอแปบเดียววันนี้เราก็จะจากกันไปแล้ว

         
ตลอดวันมานี้ตัวฉันเองมีเพื่อนรายล้อมมากมาย มันเป็นเวลาที่มีความสุขนะ แต่เมื่อนึกถึงอนาคตที่จะไม่มีแบบนี้อีกแล้วก็ใจหาย ที่ผ่านมาแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยสนิท
กับเพื่อนๆทุกคน แต่ตัวของฉันนั้นยังคอยดูเสมอว่า เพื่อนของเราทำอะไรกันบ้าง ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันในรั้วโรงเรียนเรามีเพื่อน มีครูอาจารย์คอยให้คำปรึกษา
อย่างจริงใจ แต่เมื่อเราต้องก้าวเดินจากไปจะมีใครไหมที่จะคอยอยู่ข้างๆเรา คอยให้คำปรึกษากับเราอย่างที่เราเคยได้จากในโรงเรียน    
        
 

ตรงนี้ที่เราเข้าแถวด้วยกัน
 

         ตอนกลับบ้านวันนี้ ฉันได้ก้าวเดินออกจากโรงเรียนเหมือนทุกวันที่เคยเป็นมา แต่วันนี้กับต่างจากเคย เมื่อฉันมองกลับไปในโรงเรียนฉันคิดว่า เมื่อฉันได้ก้าวเดินจากไปในวันนี้ คงอีกนานที่ฉันจะมีโอกาสได้เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง ที่แห่งความทรงจำระหว่างพ้องเพื่อน ระหว่างลูกศิษฐ์กับคุณครู อดคิดไม่ได้เมื่อได้หันหลังแล้วเดินออกจากโรงเรียนที่แห่งนี้ใช้ไหมที่ทำให้เรามีวันนี้ ทำให้เราสามารถก้าวเดินในหนทางที่เลือกได้อย่างมั่นคง

      ในวันที่เราได้ก้าวเดินไปในหนทางที่เลือก...
                 
โดยมีฉากหลังเป็นโรงเรียนที่เราอาศัยมา 3-5 ปี..
                      
                    โรงเรียนที่เปรียบได้กับบ้านหลังที่สอง...
                                                   
ตอนนี้สัญญากับตัวเองว่า...เมื่อมีโอกาสเราจะกลับมา...

จุดแรกคือพบ
     จุดจบคือพราก
          เมื่อพบต้องจาก
                เมื่อพรากต้องเจอ

หวังว่าเราจะได้มาเจอกัน ณ ที่แห่งนี้อีกครั้ง
หวังว่าความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนจะไม่ลางเลือนหายไป

 

Comment

Comment:

Tweet

จงเชื่อมั่นในวันที่จะได้พบกันอีก

#1 By zero-be on 2010-02-18 18:47