นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามาในบล็อกนี้ เนื่องจากวิถีชีวิตที่เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็นคนมั่นใจในตัวเองว่าเราจะทำได้...พอมาประสบพบกับความล้มเหลวครั้งนี้ทำเอาตัวฉันไม่อยากจะลุกอีกเลย เรี่ยวแรงที่มีเหมือนถูกดูดหายไป กำลังใจก็ถูกริดรอน  เหมือนถูกทิ้งเพียงลำพัง...
                เราหยุดนิ่งในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆกำลังเดินหน้าต่อไป...ทิ้งเราไว้ที่เดิม..ไม่ได้ขยับไปไหน
 
         จะเป็นไปได้ไหมถ้าจะกลับไปเป็นคนเดิม ที่หันหน้าไปมองข้างหน้าเท่านั้น เริ่มเดินอีกครั้ง
 
   จะเป็นไปได้ไหมที่ฉันจะกลับไปเป็นคนเก่าที่พร้อมเสมอจะเดินต่อไปแม้ว่าจะเจอกับอะไรก็ตาม
 

KMITL

posted on 22 Feb 2011 04:21 by ice-flower in Photograph

          
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 22 Feb 2011 04:49:46 by ~>Ice_Flower

edit @ 22 Feb 2011 04:53:48 by ~>Ice_Flower

 ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ นอนไม่ค่อยหลับ กังวลกับทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา ใกล้จะสอบอีกแล้ว อนาคตข้างหน้าไม่รู้เลยจะเป็นอย่างไร จะมีอะไรคอยอยู่ก็ไม่รู้ระหว่างความสมหวังกับความผิดหวัง รู้สึกเหนื่อยแล้วก็ท้อเหลือเกิน ตอนนี้ไม่มีเลยเรียวแรงที่จะดิ้นรนสู้ต่อ...

มันเป็นอะไรที่แย่จริงๆนะสำหรับคะแนนสอบที่ออกมา จะเรียนรอดรึป่าวก็ไม่รู้ ในหัวตอนนี้มีแต่ต้องทำให้ได้เท่านั้น ซึ่งผลจะเป็นอย่างไรไม่อาจทราบได้ คะแนนฉันแย่มากๆเลย รู้สึกผิดหวังและหวาดกลัวผลที่จะตามมา ฉันต้องทำยังไงดี

และแล้วก็ถึงวั

ชีวิตของคนเราดำรงอยู่และดำเนินไปเพราะอะไร

        
มนุษย์เป็นสิ่งที่เข้าใจยาก เพราะแม้แต่มนุษย์ด้วยกันเองก็ยังไม่เข้าใจจิตใจของเผ่าพันธุ์เดียวกันเลย แม้จะเป็นคนที่ใกล้ชิด สนิทสนมกันมากเพียงใดแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เราเห็นและคิดว่าเข้าใจเป็นจิตใจของคนๆนั้นจริงๆหรือเปล่า หรือแม้เพียงตัวเราเอง เราเข้าใจตัวเองมากแค่ไหน ณ วันนี้เรามีชีวิตดำรงคงอยู่บนโลกใบนี้ เราต้องการอะไร ทำไมชีวิตของเราจึงยังคงอยู่และดำเนินต่อไป อะไรเป็นกลไกที่ทำให้เป็นเช่นนั้น

           คนบางคนอาจต้องการทำตามความชอบ ความถนัด ห
รือความฝันของตัวเองและเพื่อให้บรรลุผลเช่นว่านั้นก็จำต้องมีความพยายามที่จะมุ่งหน้าไป

          คนบางคนใช้ชีวิตเพื่อความสุขสบายของตน ไม่สนใจกับสิ่งที่อยู่รอบข้าง ไม่สนใจแม้ความสุขนั้นจะแลกมาซึ่งความทุกข์ยากของผู้อื่น

          หรือคนบางคนใช้ชีวิตเพื่อสร้างความสุขให้แก่ผู้อื่น ไม่ว่าสิ่งนั้นจะลำบากแค่ไหน ไม่ว่าคนเหล่านั้นจะเป็นพี่น้องของเราหรือไม่

           คนเราดำรงชีวิตไปอาจเพื่ออะไรหลายๆอย่าง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ทำให้มนุษย์อย่างเรานั้นยังคงอยู่และดำเนินชีวิตต่อไปได้ก็คือ ความต้องการของตัวเอง แม้ความต้องการนั้นจะผิดหรือจะถูก จะทำให้ทุกข์หรือทำให้สุข คนเราก็ยังดิ้นรนที่จะทำตามความต้องการของตน ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตมนุษย์นั้นย่อมมีความต้องการไม่สิ้นสุดและชีวิตนั้นก็ยังต้องดำเนินต่อไปตามแบบอย่างที่พวกเขาเหล่านั้นจะเลือกเดิน...

           มนุษย์ยังคงเดินไปข้างหน้าเพียงเพื่อค้นหาสิ่งที่ตน
ต้องการ หากวันหนึ่งเราค้นพบว่าตัวเรานั้นไม่ต้องการสิ่งใดแล้วเราก็คงต้องจบการดำเนินชีวิต
แล้วค้นหาความสงบสุขที่แท้จริงให้แก่ตัวเอง...


เพียงแต่ตอนนี้เรานั้นยังคงต้องเดินต่อไป...

 

 

 

         วันนี้ตื่นตอน 05.30 น. แต่งตัวเสร็จเพื่อนก็มารับที่บ้าน
 
         
วันนี้แล้วสิ...ที่เราจะต้องอำลาจากกันอย่างเป็นทางการ แม้ว่าจะยังคงเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกสัปดาห์หนึ่งแต่เวลาของเราก็ลดน้อยถอยลงไปทุกที
คิดแล้วก็เศร้านะ เราอยู่ด้วยกันมากี่ปีแล้วละ บางคน 6 ปี บางคนก็ 3 ปี มันเป็นเวลาที่จะว่านานก็นานจะว่าสั้นก็สั้น เผลอแปบเดียววันนี้เราก็จะจากกันไปแล้ว

         
ตลอดวันมานี้ตัวฉันเองมีเพื่อนรายล้อมมากมาย มันเป็นเวลาที่มีความสุขนะ แต่เมื่อนึกถึงอนาคตที่จะไม่มีแบบนี้อีกแล้วก็ใจหาย ที่ผ่านมาแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยสนิท
กับเพื่อนๆทุกคน แต่ตัวของฉันนั้นยังคอยดูเสมอว่า เพื่อนของเราทำอะไรกันบ้าง ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันในรั้วโรงเรียนเรามีเพื่อน มีครูอาจารย์คอยให้คำปรึกษา
อย่างจริงใจ แต่เมื่อเราต้องก้าวเดินจากไปจะมีใครไหมที่จะคอยอยู่ข้างๆเรา คอยให้คำปรึกษากับเราอย่างที่เราเคยได้จากในโรงเรียน    
        
 

ตรงนี้ที่เราเข้าแถวด้วยกัน
 

         ตอนกลับบ้านวันนี้ ฉันได้ก้าวเดินออกจากโรงเรียนเหมือนทุกวันที่เคยเป็นมา แต่วันนี้กับต่างจากเคย เมื่อฉันมองกลับไปในโรงเรียนฉันคิดว่า เมื่อฉันได้ก้าวเดินจากไปในวันนี้ คงอีกนานที่ฉันจะมีโอกาสได้เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง ที่แห่งความทรงจำระหว่างพ้องเพื่อน ระหว่างลูกศิษฐ์กับคุณครู อดคิดไม่ได้เมื่อได้หันหลังแล้วเดินออกจากโรงเรียนที่แห่งนี้ใช้ไหมที่ทำให้เรามีวันนี้ ทำให้เราสามารถก้าวเดินในหนทางที่เลือกได้อย่างมั่นคง

      ในวันที่เราได้ก้าวเดินไปในหนทางที่เลือก...
                 
โดยมีฉากหลังเป็นโรงเรียนที่เราอาศัยมา 3-5 ปี..
                      
                    โรงเรียนที่เปรียบได้กับบ้านหลังที่สอง...
                                                   
ตอนนี้สัญญากับตัวเองว่า...เมื่อมีโอกาสเราจะกลับมา...

จุดแรกคือพบ
     จุดจบคือพราก
          เมื่อพบต้องจาก
                เมื่อพรากต้องเจอ

หวังว่าเราจะได้มาเจอกัน ณ ที่แห่งนี้อีกครั้ง
หวังว่าความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนจะไม่ลางเลือนหายไป

 

เวลาที่ใกล้จะหมด

posted on 17 Feb 2010 23:50 by ice-flower in Diary
  
 
 

 
 
ใกล้จะถึงวันที่เราพ้องเพื่อนต้องลาจากกัน ใกล้จะได้จากบ้านหลังที่สองของเราไป ตามหนทางที่แต่ละคนได้เลือกเดิน พรุ่งนี้เป็นวันที่เราจะต้องมอบงานต่างๆของเราแก่รุ่นน้องที่กำลังจะขึ้นมาแทนที่ วันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน เผลอเพียงชั่วพริบตาเราก็จะจบจากโรงเรียนแล้ว คิดแล้วก็ใจหายนะ เราอยู่ที่นี่มา 6 ปี มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายเหลือเกินตลอดหกปีมานี้ ทั้งความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อน ครูอาจารย์ หรือแม้แต่กิจกรรมระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง ณ วันที่เวลาของเราในรั้วโรงเรียนใกล้จะหมดลง ได้เก็บความทรงจำที่เคยมีไว้และก้าวเดินออกไปตามหนทางที่เลือกเดิน...
 
 
                                                              ลาก่อนบ้านหลังที่สอง
                                                            แหล่งเพาะพันธุ์มิตรภาพระหว่างเพื่อน